Een bewogen dagje

Vandaag het begin van de gevreesde trekking. Een jeep zette ons af zo ver hij kon om aan onze wandeling te beginnen. Dat was niet simpel! Hij reed regelmatig vast en er werden heel wat toeren uitgehaald om hem weer op de weg te krijgen. Op een gegeven moment is Rattan zelfs de hulp gaan inroepen van een bulldozer die een beetje verder aan het werk was. De moesson heeft de bergpaden zo vernield, je houdt het niet voor mogelijk.

Vandaag 4,5 uur gewandeld, op en neer, over stenen, best moeilijk. Ik kan niet zo goed stappen, en al zeker niet bergop. Het bergpad heeft ook erg geleden onder de moesson en is op sommige plaatsen moeilijk begaanbaar. Wietse bleef bij mij en droeg mijn rugzak. We moesten gerief meenemen voor 3 overnachtingen en dus redelijk zwaar. Hij liep daar ocharm met een rugzak op de rug en eentje op zijn buik. Als het te zwaar werd mocht hij hem ook doorgeven aan iemand anders maar dat deed hij niet. Onze medereizigers wachtten regelmatig op ons. Wietse en ik zochten ons eigen tempo en langzaam maar zeker kwamen we op onze eindbestemming voor vandaag. We zijn op 2200 meter. Daar aangekomen zagen we de berg waar we morgen overmoeten, tja..... zo hoog! Ik vrees dat ik dat niet ga kunnen en maak me heel erg zorgen. Wat als ik daar halverwege sta en het gaat niet meer? Niemand kan me daar komen halen. Als ik er aan begin, moet ik verder. We moeten tot 3000 meter, ik ga dat niet kunnen. Ik uit mijn bezorgdheid aan de groep en ze begrijpen het. We zoeken naar een oplossing. Ik zou kunnen teruggaan samen met Wietse tot waar we gestart zijn en Rattan kan regelen dat een jeep ons daar oppikt en naar het hotel brengt. Ik bespreek het even met Wietse en ook hij vindt dit de beste oplossing. Hij ziet die hoge berg zelf ook niet echt zitten. Dus, morgen om 9 u vertrekken Wietse en ik terug naar beneden. Omdat het naar beneden is, hopen we er iets minder over te doen dan 4,5 uur. De anderen trekken naar boven, blijven 2 X in een berghut slapen en komen daarna ook naar het hotel. 

Zo gezegd, zo gedaan. Wietse en ik vertrokken voor alweer een stevige wandeling maar deze keer vooral bergafwaarts. Een keer of 8 moesten we wel nog klimmen maar ca va! Het ging vlot, ook omdat we maar met ons twee waren en ik niet het gevoel had dat er iemand op mij zat te wachten. Dat scheelt. Beneden aangekomen kwam de jeep net aangereden. Hij nam ons mee en zette ons af aan het hotel vlakbij waar we de dag voordien geslapen hadden. Meneer vertrok, hij had honger. Ik zei hem wel dat hij ons naar Dadeldhura moest brengen. Jaja, hij kwam terug. OK 20 minuten later was hij terug. Er zat nog iemand in de jeep. We vertrokken. Na een kilometer of 20 denk ik, stopte hij en verdween uit de auto. Daar zaten wij. Er kwam een andere man met hem mee naar de auto en ze probeerden uit te leggen dat deze jeep niet naar Dadeldhura kon en we zouden daar een uur moeten wachten. Toen vroegen ze of ik kon betalen. Ik antwoordde dat Rattan tegen hem gezegd had dat hij ons naar Dadeldhura moest brengen en dat ik hem daar dan zou betalen en anders niks. Allee, toen vertrok hij dan toch. Ik had wel al een sms gestuurd naar Lucia om te zeggen dat Rattan hem moest opbellen want ik was er niet gerust in. Zijn telefoon ging ook tweemaal terwijl hij aan het rijden was maar ik weet niet of dat Rattan was. In ieder geval, hij reed dan toch verder en zette ons af aan het busstation ter plaatse. Gelukkig waren we hier al een paar dagen geweest en kenden Wietse en ik onze weg. Ons hotelletje binnen, ons wassen, iets eten en nu zit ik op bed aan mijn blog te werken. Wat een bewogen dagje. Ik heb toch een beetje met de piepers gezeten hoor😉 

Seffens een pijnstillerke en slapen denk ik. Morgen gaan Wietse en ik het 'stadje' eens in. Donderdag komen de anderen terug en we willen dan samen kledij gaan kopen voor de mensen in de bergdorpen. Wij gaan al op prospectie, eens kijken wat we kunnen kopen. Het is in de bergen in de winter behoorlijk koud, nu zelfs al. Wij waren daar en hebben toch wel wat gebibberd☃️ in de winter is het nog erger.