In de bergen

Vandaag reden we de bergen in, wat een 'mooie uitzichten! Maar ook, hoe,moeilijk rijden! Rattan heeft geen jeep dus moeten we regelmatig uit de auto om stukken te voet te klimmen omdat de auto er anders niet op geraken. Best moeilijk voor mij, het is echt klimmen en soms moet je echt wel heel hoge stappen zetten om omhoog te geraken. 

  

Uiteindelijk komen we in het bergdorp aan waar de mensen wonen die ons een paar nachten onderdak willen verschaffen. Ongelooflijk om zien hoe deze mensen voor ons de slaapkamers in orde hebben gemaakt. Ze bezitten niks en doen toch zoveel moeite voor ons. We voelen ons allemaal een beetje beschaamd.

    

Op de foto zie je een gordijn aan het huisje hangen, daar slapen Wietse en ik. Er liggen koeien links aan het huis en koeien rechts aan het huis. Een kalfje springt af en toe speels voorbij en de geitjes laten zich ook regelmatig zien. Iedereen zit hier op de grond, ook wij, want stoelen zijn hier niet. Eten koken gebeurt op een houtvuurtje. Water komt hier niet uit een kraan, dat moeten we gaan halen aan het waterput. We drinken hier ook gewoon van dit water. Het komt rechtstreeks uit de bergen dus zuiverder kan niet.

Als je het leven hier bekijkt zie je pas wat voor luxebeestjes wij zijn. Hier is niks en toch zijn deze mensen zo gelukkig, zo gastvrij, zo vriendelijk.....Wij in het westen beseffen niet hoe goed we het hebben, ik ook niet, maar ik denk dat ik vanaf nu toch wel veel bewuster wil leven. Begrijp dit niet verkeerd, Ik weet heel goed dat ik mijn gewone leven terug oppak als ik thuis ben en dat is ook niet meer dan normaal, dat wil ik ook maar toch heeft dit een heel grote indruk op mij gemaakt en zal ik een manier moeten zoeken om dit allemaal een plaats te geven en na te denken hoe ik in de toekomst nog iets voor deze mensen kan betekenen.

Blijkbaar moeten we ons ook gaan laten registreren bij de politie. Een tocht van ongeveer 1u50 recht omhoog. Alweer zo'n hoge passen. Ik heb het moeilijk, mijn heupen doen enorm veel pijn. Mijn reisgenoten weten dat ik niet graag hulp vraag of aanvaard maar toch ondersteunen ze mij door mij op mijn eigen tempo te laten gaan en me toch van ver wat in het oog te houden 😉 ik twijfel ondertussen heel erg of ik wil meedoen met de trekking, ik weet niet of ik het kan. Als ik dit tegen de groep vertel, zeggen ze toch dat ze me erbij willen. Ze willen er geen wedstrijd van maken en genieten van de natuur onderweg en het maakt hen niet uit of we er een uur langer over doen of niet. Ik aan de andere kant wil niet dat zij steeds moeten wachten op mij. Wietse stelt voor om bij mij te blijven en het samen te doen. Ik denk nog na..... ik zou ook in het hotel kunnen blijven maar dan ben ik 4 dagen alleen. We zien nog wel.....

Ik krijg heel moeilijk foto's erop gezet, een paar zijn er gelukt. Sorry hoor, maar de rest zullen we later eens moeten bekijken.